Verdeeld en verknipt.

Laatst was er in een documentaire (Jelle Brandt Corstius reist door Rusland) een voormalig Russisch strijder (Afghanistan) te zien, die in tranen liet weten dat hij het in oorlogstijd pas goed had gehad: er was daar onderlinge verbondenheid! Hij en zijn acht manschappen vertrouwden volledig op elkaar. Ze steunden en hielpen elkaar en kenden elkaar door en door. Maar nu, terug in Rusland, was het: iedereen trekt zijn eigen kar.
De man had géén leven meer, in deze situatie.

Kinderen horen vrij en onbelemmerd te kunnen opgroeien. In onze maatschappij kunnen baby’s vanaf de geboorte al gescheiden worden van hun levensbron; de moeder.
Niet zelden komen zij terecht in een aparte babyzaal, omdat de moeder ‘moet’ uitrusten of omdat ze anders de hele kraamafdeling wakker gaan houden. Volgens een schema komt iemand ze voeden en verschonen. Hun conditie wordt in de gaten gehouden, voor de rest kijkt niemand naar ze om. Af en toe verschijnt er een bericht over baby’s die mishandeld zijn en waar men pas uren later achterkomt.

Veel ouders zijn zelf al zo gehersenspoeld en geconditioneerd dat ze niet eens beseffen hun kindje af te leveren aan des-kundigen. Afstaan, niet alleen op papier maar daadwerkelijk. Dit zijn dan de eerste indrukken die het kind meekrijgt van onze wereld. Angst, eenzaamheid, verlatenheid. Niemand die reageert op de noodkreten.
Weliswaar  zijn er veel ziekenhuizen waar het anders gaat. Waar de baby (tenzij bij een medisch noodgeval) zo snel mogelijk op de buik van de moeder komt te liggen, het ongestoord de borst kan vinden en dag en nacht bij haar op de kamer mag blijven. Deze baby’s zijn ontspannen en kunnen vaak al glimlachen.

We leven in een maatschappij waar baby’s zo jong mogelijk worden gescheiden van de moeder en worden geprogrammeerd naar de maatstaven van onze ‘samenleving’. Robotisering. De band tussen ouder en kind kan niet in alle rust groeien of intact blijven. Het kind komt terecht in een zakelijke, liefdeloze omgeving.
Het lijkt de norm om kinderen zo jong mogelijk (wanneer ze er biologisch en psychologisch nog helemaal niet aan toe zijn) te leren om op zichzelf te staan.

Een baby beseft – zo stelden wetenschappers vast – pas op een leeftijd van 8 à 9 maanden dat het een eigen lichaam heeft; daarvóór ervaart de baby nog geen verschil tussen het eigen en moeder´s lichaam! Naar de kindercrèche of zelfs een ‘eigen’ kamer betekent dus létterlijk een scheuring. Het voelt voor een kind als uiteen gereten worden.
Aldus mag het kind níet de ervaring opdoen van het ontwikkelen van een hechte band: de eigen moeder is de eerste maanden daarvoor [van nature] bedoeld.
Zo worden wij gevormd tot “losse” personen, zónder enige betrokkenheid met elkaar.
Alleen in het Westen is het de norm om baby’s in een aparte kamer te laten slapen. ‘Primitieve’ volkeren zouden geschokt zijn over hoe wreed we in het moderne maatschappij met baby’s omgaan.
Veel ouders vermijden iedere ‘onnodige’ aanraking. Het kind ligt in het wiegje, stoeltje, in de kinderwagen of de box. Alleen tijdens het voeden, kleden en verschonen wordt de voortdurende behoefte aan lichaamscontact even gestild. Het kind reageert positief op deze momenten, probeert er zoveel mogelijk uit te halen. Wat voor een bittere beproeving alle uren zijn die het in eenzame opsluiting door moet brengen, ziet niemand.
Ook op latere leeftijd kunnen zij moeite hebben met intimiteit en kunnen geen gezond evenwicht bewaren tussen afstand en nabijheid. Ze kunnen hun geliefde afweren of juist claimen. Er is geen afstemming.

Het is moeilijk voor de meeste kinderen om te beseffen hoe verdeeld ze zelf zijn (in zichzelf).
In zekere zin hebben de meeste mensen een gespleten persoonlijkheid en zijn afgedreven van hun natuur, hun kern. Het eenheidsgevoel is al jong verloren gegaan. Al vanaf kleins af aan zijn ze in allerlei rollen en situaties gedwongen, ook als ze deze niet aankonden. Ze waren overgeleverd aan werkelijkheden die bedreigend waren en die niet met elkaar te rijmen waren. Zoals de boodschap: ‘Ik hou van je, dus doe ik je pijn’.
Bijna niemand zegt zoiets letterlijk, toch komt het er vaak op neer.
Het ervaren raakt versplinterd. Hier komt ook het denken in categorieën vandaan, het denken in ‘wij’ en ‘zij’. Geen onderlinge verbondenheid, geen vitaliteit, inspiratie of echte liefde.

Voor een kind is het van levensbelang om te merken dat er iemand om hem geeft. Het is nog niet in staat om voor zichzelf te zorgen en de liefde te geven die het nodig heeft.
Ook volwassenen hebben liefde nodig, alleen het is minder urgent en zij hebben meer mogelijkheden om zacht te zijn voor zichzelf. Het zijn vooral onverwerkte ervaringen, afwijzing, angst en eenzaamheid in de kindertijd waardoor zovelen zich hulpeloos voelen en behoefte hebben aan iemand die voor ze zorgt. Wat zij hebben meegemaakt en moesten ontberen, vraagt om verwerking en liefdevolle erkenning. Hoeveel mensen geloven niet dat ze niets moeite waard zijn en niemand om hen geeft?

Binnen de jeugdzorg zijn kinderen verworden tot handelswaar. Het kind uit huis trekken zien zij als de eerste oplossing, in plaats van laatste redmiddel. De aanleiding kan een anoniem telefoontje zijn, of de ouders vragen hulp bij opvoedproblemen, juist omdat zij het beste willen voor hun kind en het gezin. Iets bewijzen hoeft bovendien niet, de rechter vertrouwt veelal op de ‘onderzoeks’rapporten van de Raad voor de Kinderbescherming en heeft maar een half uur de tijd om te beslissen over een uithuisplaatsing.
Positieve verhalen over de ouders worden niet opgenomen in het dossier en de kinderen krijgen geen stem.
Nederland is kampioen kinderen uit huis plaatsen, nergens ter wereld is het percentage zo hoog.
De ouders en kinderen zien elkaar bijvoorbeeld een uurtje per maand. Bewust de band kapotmaken?
De psychische schade die de ‘kinderbescherming’ zelf teweegbrengt, kan weer een ‘aanwijzing’ zijn voor wat er aan de hand zou zijn in het gezin.

Laatst raakte ik in gesprek met de moeder van een jochie van zo’n twintig maanden. We zaten in de trein. Hij zat wel in de wagen, maar niet vastgebonden. Als hij iets wilde delen, ging de moeder erop in en ze betrok hem bij het moment. Wat er te zien was of wat ze gingen doen.
Ik zei oprecht: “Wat een leuk kind en jullie hebben een fijn contact.”
Dat beaamde ze.
Toen het jongetje eruit wilde, mocht dat, als hij zich maar goed vasthield.
Ik legde uit dat veel ouders en kinderen volkomen langs elkaar heen leven.
“Hier gaat dit niet zo, wij vinden het veel te gezellig met elkaar”, lachte de moeder.
Ik was blij om dat te horen, maar ik dacht ook: waarom vinden veel andere ouders het niet gezellig met hun kinderen en ervaren ze hen als een last?
Het geluk van een kind en een goede band zijn toch onbetaalbaar?
Ik ken wel gezinnen en voorbeelden waarbij de ouders laten merken dat ze blij zijn met hun kinderen. Iedereen maakt deel uit van het gezin en heeft z’n eigen plaats. Er is verbondenheid en interactie. Wanneer de buitenwereld hard en vijandig lijkt, hebben de kinderen thuis tenminste een basis. Daar vanuit kunnen ze opgroeien tot een betrokken, verantwoordelijke en werkelijk zelfstandige volwassene. Geen overlevingstactieken of verdringing, maar op eigen benen staan wanneer het eraan toe is. Zij voelen zich heel en compleet, hebben zin in het leven. Zij kunnen innerlijke vrede ervaren.
Baby’s in een draagdoek zien er relaxt uit en lijken slap van geluk. Anders dan kinderen die op afstand worden gehouden.
Veel mensen zijn bang dat deze kinderen niet opgroeien, omdat ze zoiets fijns niet zouden willen opgeven. Maar juist als je de warmte, liefde en aandacht kreeg die je nodig hebt, ontwikkel je de kracht en het zelfvertrouwen om voor jezelf te zorgen… en zelf zo’n moeder of vader te worden.
De basis voor een samen-leving ligt besloten in de kindertijd.

Bronnen: Geboorte: www.natuurlijkouderschap.org/wreedheid-of-tederheid-alice-miller/

Wat is er gebeurd met moeder: www.natuurlijkouderschap.org/wat-is-er-gebeurd-met-moeder/

Kinderopvang: www.natuurlijkouderschap.org/kinderopvang-gebaseerd-op-attachment/

Documentaire over oorlogsveteranen: www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1285187

Mishandeling op kraamafdelingen: members.chello.nl/j.aalders5/linkpagina.html (No 10 )

Over jeugdzorg: www.jeugdzorg-darkhorse.blogspot.nl/

Hansz Pint
Sarah Morton

De DREIGING regeert, en creeert ANGST.

Een regeer-ing … kent slechts een weg en dat is de weg van de misleiding, de aloude wet van Brood &Spelen en, ‘zei de Keizer tegen de Paus’, ” hou jij ze DOM dan hou ik ze ARM”…
Dat systeem werdt toegepast 2000 jaar geleden en werkt nog steeds, in grote lijnen, en idealisten die de samenleving ten goede willen veranderen worden tegengewerkt, zwart gemaakt of uit de weg geruimd, of zijn, bang voor hun baan, hun ‘zekerheden’ en pensioen niet in staat om zich te keren tegen de MACHT. (ANGST)

Onze “samen-leving” IS geen SAMENleving, maar een conglomeraat van eilandjes waar individuen wonen, alleen of in groepen, die het WEL met elkaar kunnen vinden maar die een muur optrekken als je te dicht bij hen komt.
Je hoeft slechts naar de politieke machtsstrijd van afgelopen periode te kijken, of naar de fans van bepaalde (of alle?) voetbalclubs, of naar de mores in een grote stad om te zien dat het ieder voor zich is, als individu of als groep met dezelfde belangen.
Zelfs in relaties zie je het eigenbelang / onmacht, gezien het grote aantal scheidingen (32000 in 2011)

Wij zijn allemaal grootgeworden kinderen die kinderen krijgen, en die opvoeden met liefde en met ‘beste kunnen’….Liefde wat al heel mooi is (zou zijn)
Maar in dat ‘beste kunnen’ ligt nu de clou, want we kunnen eigenlijk niet opvoeden, we DOEN maar wat, en dat ‘wat’ is datgene wat we van thuis hebben meegekregen en een stukje eigen/wijsheid….
Er zijn maar weinige ouderparen die hun kinderen BEWUST opvoeden, de meeste ouders zijn door het 24/7 reclamebombardement en de maatschappij geindoctrineerd en dus volgers van wat de voedingsindustrie hen opdraagt via de Grote HYPNOTISEERMACHINE de TV en andere Media.

Wij zijn geen Pedagogen, Communicatiedeskundigen, Voedingsdeskundigen of wat voor deskundigen dan ook, WE DOEN MAAR WAT ! ons goeddunkt, en OPgedragen wordt !
En kijk naar deze chaotische MIJ. om te zien dat dat dus matig tot slecht werkt.
De Belgische Apotheker Fernand Haesbrouck (zoek hem op!) heeft het over GPOS wat staat voor Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom… waarmee hij wijst op het fenomeen ADHD en hierbij dus met de vinger wijst naar de gemakszuchtige en onkundige en stuisvogelpolitiek bedrijvende OUDERS en… Big Farma die wel een oplossing heeft voor ‘het probleem’ ; Verslavende en destructieve cocaine-bevattende ‘medicijnen’…

En niet alleen de voedings en genotsindustrie maar dus ook de zogenaamde ‘Gezondheidszorg-INDUSTRIE’ dwing de mens tot stappen die alleen die zg Gezondheids-industrie dienen, (eigenlijk ziekenuitbuitings-EN…instandhoudings industrie) maar ook de REGERING is meer gebaat bij een hoog BRUTO NATIONAAL PRODUKT, dan bij een hoog WELZIJNSGEHALTE van de bevolking en beschermt met allerlei maatregelen de belangen van de MUltinationals…

Je zult je dus als onwetende en onkundige burger ( via het WWW etc.) DIE informatie moeten verschaffen die je OOK bewust maakt van HET SYSTEEM en dan met de opgedane kennis je eigen weggetje gaan zoeken in deze verrotte MIJ.(waarin ook heel veel goedwillende mensen wonen en werken)
Lees, Leer en LEEF! en anders WORDT je geleefd!
En daar wordt je dus ONgelukkig van, en je omgeving ook….

Dat die MIJ. verrot is is heden ten dage (de laatste jaren) aan alle kanten zichtbaar geworden en diezelfde MIJ., althans, de LEIDERS van die MIJ. doen hun uiterste best om de oude politieke machtsstructuren te redden en te handhaven, zie de ‘redding’ van Banken en Landen…

Dan nog iets over de aanleiding van dit stukje, je GELUKKIG voelen en functioneren in deze SAMEN-leving.
Die sol-dij -aat… was gelukkig IN een, ZIJN groepje, daarbuiten voelde hij zich alleen en verstoten, door mensen die die/zijn ervaring niet hadden en er ook geen begrip voor op konden brengen, en dan kom ik weer op dit land, deze maatschappij, waar gelijkgestemden elkaar opzoeken en daarnaast alle mogelijke middelen toepassen tegonover anderen om hun EIGEN belangen te beschermen en continueren.

DE regering beschermt OOK haar belangen en heeft door de vorming van politie en legermacht een heel sterk wapen in handen; de onderlinge band van de ‘BROEDERSCHAP’, (is ook ANGST om alleen te zijn/staan) de politiebeambte … is geneigd haar baas wiens brood men eet ook naar de mond te praten en zich te richten tegen de individuele burger of groep die zich NIET houdt aan de RICHTlijnen cq WETTEN van hun baas (de regering) Befehl ist Befehl ………..
Zo ook de sol-dij-aat, ‘onze jongens’ wordt er altijd verneukeratief bijgezegd, maar het ZIJN onze jongens niet, het zijn HUN jongens, de ‘ gebruiksmensen’ die een regering NODIG heeft om hun BELANGEN te beschermen en continueren en die groepen structuur biedt en onderlinge samenhang…. wat ook wordt gezocht omdat die individuele man/vrouw de bescherming van een CLUB zoekt, erbij willen horen is een fundamentele behoefte !

Dus ‘onze jongens’ en het ‘blauw op straat” en achter de bureau’s, zijn er niet voor het volk maar voor zichzelf en de MACHT.(allemaal ANGST)

Wij zijn schapen en klein en zij zijn Herders (HEERSERS) en GROOT, dus moeten wij kleine lieden gewoon doen waar we voor zijn en dat is WERKEN en CONSUMEEEEEREN! En… je kop dicht houden!

Een GELUKKIGE SAMEN-leving zullen we dus nooit worden, ook al omdat alle gezindten en politieke en religieuze etc. overtuigingen door elkaar leven… een min of meer gelukkig individu is waar men naar kan streven, en dan kom je dus terecht bij je eigenbelang en dat van jouw naasten en dus zit je weer op dat eilandje en iedereen die dichterbij komt wordt weggejaagd, of je moet er BAAT bij hebben …

Een Herder kan leven van een kudde Schapen…. andersom zal niet lukken, dus het systeem is dat er een hele grote kudde moet zijn, of visvijver, met daaromheen de herders met hun honden of de vissers met hun haken en netten, en die zijn slechts uit op hun eigen BELANG en natuurlijk wordt de kudde in leven gehouden, maar ondertussen toch ook geknipt, geschoren, uitgemolken en uiteindelijk geslacht (in het bejaardentehuis…..of al jong, met DIABETES of JEUGDOBESITAS en andere welvaartziekten belast door de continue reclamebombardementen van de JUNKFOODSTORES (supermarkten)
Kijk naar de; WELVAARTSZIEKTENSTATISTIEKEN !!!

Wanneer is de mens … gelukkig, door het hebben van bezit en rijkdom, of door het hebben van GELIEFDEN waar hij zij zich voor IN kan zetten en mee kan DELEN….?!?
En ja, er moet een zekere vorm van ‘welstand’ zijn.

En als iedereen GELIEFDEN heeft en ook en vooral BEGRIJPT dat het instand houden van dat geluk impliceert dat men er ook voor Anderen zal moeten zijn omdat dat wat je zaait ook zult oogsten, is een inzicht dat nog lang niet iedereen heeft verworven.

Gelukkig zijn vereist werk, aan jezelf en je omgeving en door de waanzin in deze wereld die de laatste jaren voor iedereen zichtbaar is geworden, zijn er ook talloze mensen die zich inzetten voor een betere wereld, alleen moeten die oude machtsstructuren nog wel even afbrokkelen en herbezinnen en omvormen, maar daar wordt aan gewerkt, maar maatschappelijke en nu dus ook wereldveranderingen hebben zo hun tijd nodig en we zullen de komende jaren laten zien of het werkt.

Maar als mens rust de verantwoording toch bij jezelf en zal JIJ moeten uitvinden wat in jouw leven het beste voor jou werkt op korte maar zeker ook lange termijn, en WEET… dat je de ANDER nodig hebt.

7 jaar geleden

Dank voor het delen!

7 jaar geleden

[…] http://www.dus-sarah-morton.info/2012/10/verdeeld-en-verknipt/ Share this:TwitterFacebookE-mailLinkedInTumblrPinterestStumbleUponPrintVind ik leuk:LikeWees de […]

7 jaar geleden

Review Verdeeld en verknipt..

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

This entry was posted in Actueel, Baby's, Bewustzijn, Heersende normen, jeugdzorg, Kinderen, Maatschappij, Marteling, Moderne opvoeding, Onderzoek, Verwaarlozing, Verwerking ervaringen kindertijd, Vroegkinderlijke ervaringen, Ziektebeelden, Zwangerschap and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.